Dnia 21 listopada 2009 roku członkowie koła turystycznego wraz z jego opiekunami, a zarazem założycielami tj. Panią Agnieszką Pabin-Gromala i Panią Katarzyną Białek-Ostrowską odwiedzili Muzeum Jana Kasprowicza na Harendzie.
    Już sam widok starej, a zarazem pięknej drewnianej budowli zachęcił wszystkich aby wejść do środka. Tam pani przewodnik ciekawie i bardzo wyczerpująco opowiedziała o życiu i twórczości pisarza, a także o powstaniu tegoż muzeum.
    Willa została wybudowana w 1920 roku przez Zakopiańczyka Jana Klusia Fudalę, dopiero w 1923 roku odkupił ją Jan Kasprowicz, którego marzeniem było mieć własny skrawek ziemi w ukochanych górach. Ponieważ kupno domu umożliwiła mu wysoka zaliczka na tłumaczenia literatury angielskiej, Kasprowicz zwykł mawiać, że dom w Zakopanem zafundował mu pewien Anglik, niejaki Szekspir.
Pisarz był z Podhalem związany przez lat kilkadziesiąt, bowiem już w 1891 roku odwiedził po raz pierwszy Zakopane, a potem systematycznie przyjeżdżał do Poronina, gdzie zatrzymywał się w domu Mardułów-Gałów.
Na Harendzie mieszkał niespełna trzy lata, ale mimo postępującej choroby uważał ten czas za bardzo szczęśliwy. Tutaj też powstały jego piękne wiersze z cyklu "Mój świat".    
     Po jego śmierci gospodynią została trzecia żona Kasprowicza- Maria, która w 1950 roku przekazała trzy pokoje willi na Muzeum Jana Kasprowicza, sama zaś zajęła jedno malutkie pomieszczenie do spania. Od 1964 roku mieści się tam także siedziba Stowarzyszenia Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza.
    Piętro willi zajmowała jedna z córek poety- Anna Jarocka, która dopiero przed śmiercią przekazała je na własność muzeum.
    Wystrój wnętrz domu pozostał nienaruszony, tak jak urządzili go państwo Kasprowiczowie.  Wejście do muzeum prowadzi przez ganek i odkrytą werandę, ozdabianą latem pięknymi nasturcjami, skąd przechodzi się do pokoju stołowego. Dom, mimo widocznych w jego konstrukcji wpływów stylu zakopiańskiego, niewiele odbiega od wzorów typowej chałupy góralskiej, jakich wiele jeszcze zachowało się na Harendzie: pokój stołowy to dawna sień, po lewej stronie "izba czarna", zamieniona na salonik, zaś po prawej - "izba biała", adaptowana na sypialnię. Z tyłu znajduje się kuchnia i biblioteka, nie udostępniane zwiedzającym.
    Nieopodal budynku znajduje się granitowe mauzoleum, kryjące prochy poety i jego żony.
    Po wysłuchaniu tego wszystkiego i opuszczeniu Muzeum, grupa udała się na Gubałówkę, która jest najbardziej popularną częścią Pasma Gubałowskiego. Liczy 1123 m n.p.m.  Tam mogliśmy podziwiać panoramę Tatr oraz doskonale widoczne położone u stóp Zakopane. Na szczęście pogoda temu sprzyjała i wszyscy byli zachwyceni pięknem naszych polskich gór...

Więcej zdjęć w naszej szkolnej galerii internetowej.